Boven de Starbucks

Wakker met de zon. De fiets is terug. Heerlijk gevoel. Och nee dat heb ik gedroomd. Bellen naar citibike. Geen fiets, wel hele verhalen over dat de meeste fietsen weer terugkomen. Dat stelt een beetje gerust. En we moeten het aangeven bij de politie. Nog even wachten. Na alle kilometers, bruggen, verkeersgedrag, snelheid, frustratie en boosheid nemen we een vrije dag van toerist zijn.  Koffie op het terras en daar komen onze angels aan Volgens het boekje hebben ze een Starbucksje afgehaald en in Central Park gedronken. Heerlijk deze dag. Paar boodschapjes doen bij de Best Market verderop. Nog even langs de beste bagelbakker van de buurt en dan lunchen in het park. Liggen, lezen, luieren en frisbeeën. Het lijkt wel vakantie.  Remko ging tussendoor even naar het politiebureau 'de 24e precinct' om aangifte te doen.  Ondertussen bekeken wij het leven in het park. SchoolKinderen  die spelen in een speeltuin of hun touchdown oefenen. Te oude vaders in het park met hun kind...

Op de fiets door Parijs was  geweldig, door Antwerpen een aanrader dus New York ging ook gebeuren. Citibikes met handige app zodat je kan zien waar de docking stations zijn en of ze leeg of overvol zijn.  Klonk eenvoudig maar de eerste zag er zo uit. En toen door het park. Ehm Daarna ging het voortvarend. Remko voorop, de meiden er achteraan en ik als bezemwagen. Onze vaste volgorde op de fiets in de grote stad. 'A familie going wild' riep een man uit het neergelaten raampje van zijn dure auto op 5th avenue. Remko wilde graag naar het hippe Williamsburg en dat was eenvoudig langs Central park richting dowtown en dan links aanhouden. Easy peasy toch? Rechts, rechts, achter elkaar fietsen' hoor ik mezelf roepen als gele taxi's, grote SUV's en lorries langsrazen. Het antwoord is hooguit 'wat?' Alles wordt overstemd door herrie van het vele verkeer.  Heel blij word ik als het apart gelegen fietspad zie met heel bekend fietsstoplichten. Overzicht en gewoon trappe...

De Catskills 's ochtends vroeg. Het is nog koud op de veranda. Anderen slapen nog. Na het ontbijt alle spullen in de Toyota cheyenne, een minivan gegooid. Ongewoon veel ruimte voor lange benen dus slapen kan nog steeds.  Op naar Poughkeepsie (hoe spreek je dat uit?). Een stad aan de Hudsonrivier, die de indianen (foute term dus of native americans of de naam van dr stam noemen) de Wappinger vroeger de heen-en-weer rivier noemden omdat de rivier met het tij meebeweegt. Hollandse Kolonisten gebruikten de rivier om de bevervellen die ze van de indianen hadden afgetroggeld te vervoeren.  Over deze rivier is in 1860 een spoorbrug gebouwd die the great connector, de grote verbinder werd genoemd wat nu vrij pompeus klinkt maar destijds was het waarschijnlijk ook wel groots als je zo'n brug bouwde en mensen vrij gemakkelijk van de ene naar andere kant konden reizen. Plus die brug is ook enorm!  In 2009 werd van de in onbruik geraakte spoorweg een wandelweg gemaakt. En dat noemen ...

Na het pannenkoekenontbijt is het hoog tijd om calorieën te verbranden zodat er 's middags weer iets lekkers in kan.  Amerikanen zijn dol op buitensport en wij toevallig ook. In Woodstock zijn naast winkels met achterhaalde hippieparafraliën, Tibetaanse centra en die dutch reformed Church die al jaren dienst doet als activiteitencentrum ook nieuwerwetse zaken zoals een organic bakker 'Bread alone' waar ze toch koffie verkopen en ook een hippe fietsenwinkel met fiks getatoeëerde verkoper die zich ons vanaf zijn lagere standaard aanschouwde en zich direct afvroeg of hij wel fietsen in onze maat had. De 'kleintjes' onder ons kregen een iets kleiner fietsje zodat we op weg konden. Tenminste na het inslaan van een gallon water wat klinkt als een tankwagen vol maar per persoon ons met maar een  halve liter hydrateert. En dat hadden we al nodig na het verorberen van de met dit heerlijk zomerse weer rap smeltende peanut-buttercups. De meningen over de smaak waren verdeeld v...