Thuiskomen in New York

De Catskills 's ochtends vroeg. Het is nog koud op de veranda. Anderen slapen nog.

Na het ontbijt alle spullen in de Toyota cheyenne, een minivan gegooid. Ongewoon veel ruimte voor lange benen dus slapen kan nog steeds. 

Op naar Poughkeepsie (hoe spreek je dat uit?). Een stad aan de Hudsonrivier, die de indianen (foute term dus of native americans of de naam van dr stam noemen) de Wappinger vroeger de heen-en-weer rivier noemden omdat de rivier met het tij meebeweegt. Hollandse Kolonisten gebruikten de rivier om de bevervellen die ze van de indianen hadden afgetroggeld te vervoeren. 

Over deze rivier is in 1860 een spoorbrug gebouwd die the great connector, de grote verbinder werd genoemd wat nu vrij pompeus klinkt maar destijds was het waarschijnlijk ook wel groots als je zo'n brug bouwde en mensen vrij gemakkelijk van de ene naar andere kant konden reizen. Plus die brug is ook enorm!  In 2009 werd van de in onbruik geraakte spoorweg een wandelweg gemaakt.

En dat noemen ze dan ....

...7 kilometer bestraat avontuur door de tijd en de natuur. 'Avontuur op de stoep dus eigenlijk'. Amerikanen weten hoe ze het moeten verkopen. 

Sommige mensen vonden alleen wandelen saai en speelden verstoppertje.

Anderen tilden heel origineel de andere brug.

Aan de andere kant van de brug bleek Poughkeepsie heel Amerikaans met rijke mooie huizen en verlopen wijken. 

Voor  koffie leek little Italy, de Italiaanse wijk een goede keus.

Aurora, een koffiezaak annex patisserie met vijftigerjaren buitenkant waarbij je bij binnenkomst heel even denkt dat de plantenhangers hip zijn tot het doordringt dat het bruinige van de macraméhangers toch echt uit begin jaren 80 stamt. Net als de stoelen, geen stijl en de knipsels onder het tafelblad van toen de zaak nog cachet had en waar je absoluut je bruidstaaart en zondagse lekkers wilde halen . Beetje zoals in Napels nog steeds gebeurd. Hier verleden tijd en dus hoewel een beetje sneu vergane glorie waar mannen van 70 koffie drinken en met elkaar vloeiend Italiaans spreken. Lang geleden als klein jongetje uit Italië gekomen of opgegroeid in een tijd dat de Italiaanse gemeenschap nog heel hecht was, stel ik me dan voor.

Voor ons betekende dit prima espresso met opnieuw de associatie met de Sopranos, de tv-serie waar Tony en zijn vrienden canoli halen in dit soort zaken. En Poughkeepsie spreek je dus uit als Pukipsie want die naam is door die Wappinger (ken je ze nog)bedacht.

Terug richting New York over de highway door buitenwijken langs de J.C Penny, de  local hondadealer die er op de reclame wel classy uitzag,  de Walgreens, de T.J. Max die al omschreven werd als de Goedkope Macy's en heel veel fastfoodzaken met veel parkeerruimte want zoals bekend gaat iedereen met de auto. Saaie huizenblokken of familiehuizen met balkon op de snelweg gericht. Het ziet er weinig gemoedelijk uit. Wat moet je hier doen behalve werken, eten en tv-kijken. Een heel ander Amerika dan New York dat vlakbij is. 

Nog even eruit bij Peekskill dat in de boekjes beschreven staat als schattig klein plaatsje. 

Ook hier raakte  de reclameman enthousiast van een brug, zocht een lijk en begon weer over de Sopranos. Dat was eigenlijk wel 't leukste.   

Het fijne van wegzijn is thuiskomen en wat is leuker dan het gevoel van thuiskomen in New York!

Ik mis het uitzicht nu al.